Het richten van aandacht, het eerste van zeven thema’s waarin ik je inzichten ga geven de komende weken, gaat niet alleen over of je je kunt focussen of dat je kunt concentreren.
Het gaat vooral over hoe je kunt onderscheiden wat je met je aandacht doet.
Hoe jij je aandacht richt.
Of je een mening aan het geven bent.
Of je iets aan het beschrijven bent.
Of je aan het invoelen bent.
Het zijn drie verschillende vormen van aandacht en bij één ervan is de aandacht maar bij jezelf.
Je kunt dat voelen.
Je houding is zelfverzekerd.
Je komt uit voor je mening, en je mening is van jou.
Het komt nogal eens voor dat je aandacht gericht is op een ander (ook dat kun je voelen):
Vanuit de werking in de hersenen bij vormen van neurodiversiteit bijvoorbeeld.
Of vanuit ervaringen waarin je fysiek of emotioneel onveilig was en is je aandacht bij een ander omdat je steeds aan het scannen bent of je op dat moment wel veilig bent.
Als het niet vanzelfsprekend voor jou is om je aandacht bij jezelf te hebben, dan ben je snel afgeleid, minder effectief aan het werk en is de kans op fouten groter.
En ben je mogelijk niet tevreden over je werk omdat je niet verwoorde wat je wilde zeggen.
Het hebben van een mening, dus vanuit jezelf, vraagt om ruimte in te nemen.
En ook dat is niet zo vanzelfsprekend als je misschien zou denken.
Onzekerheid, gebruik aan zelfvertrouwen, innerlijke beperkende overtuigingen, ze zijn juist die innerlijke terroristen die voorkomen dat je je eigen mening ventileert.
In mijn praktijk laat ik je de drie verschillende vormen voelen naast het bedenken vanuit je hoofd.
Zodat jij je mening kunt delen, met respect voor anderen en vooral ook met respect voor jezelf.
Ik laat je op een veilige manier ruimte innemen voor jezelf en die vergroten als dat nodig is.
Zodat jij ruimte voor jezelf inneemt.
Een eerste vereiste wanneer jij jezelf wilt zijn.
Dan gaat het over jou.
Mag dat?
Mag het over jou gaan?
Ook in contact met anderen? Ook op je werk?